கல்விகுறித்தும் ஆசிரியரின் அனுபவங்கள் குறித்தும் இப்போது தமிழில் நிறைய நூல்கள் வெளிவரத்தொடங்கியுள்ளன.
பல ஆண்டுகளாகவே ஆசிரியரின் அனுபவங்களை, கல்வி குறித்த தமது எண்ணங்களை வெளியிட்டுக்கொண்டே இருப்பவர்
பேராசிரியர் ச. மாடசாமி.
' எனக்குரிய இடம் எங்கே?' என்ற அற்புதமான அனுபவத்தொகுப்பே நான் வாசித்த இவரின் முதல் நூல்.

பேராசிரியர் ச.மாடசாமியின் எழுத்துக்கள்,
போலியான முகமூடிகள் ஏதுமில்லாத இயல்பான ஆசிரிய அனுபவங்களின் எளிய நடை வாசிப்போரை மயக்கும்.
தன்னையும் சுயவிமர்சனம் செய்துகொள்ளும் நேர்மை கொண்டவை.
இவரின் நூல்களிலிருந்தே 'ஆசிரியம்' குறித்த நூல்களை தேடித்தேடி வாசிக்கத்தொடங்கினேன், திரைப்படங்களை சேகரித்தேன்.
ஆசிரியர்கள், பள்ளி குறித்த திரைப்படங்களின் கதைகளை நண்பர்களுக்குச்சொல்லுவேன். இருப்பினும், படத்தைப்பார்த்தவர்கள் உரையாடினால் மேலும் பல செய்திகளை பேசலாமே என்று எண்ணுவேன். இது போல் நான், எனக்குள் ரசித்த பல படங்களைப்பற்றி பேராசிரியர் எழுதியிருப்பார். வாசிக்கும்போது மனம் துள்ளும். அப்படியான ஒரு படம், ' Good bye,Mr.Chipps'.
1939 இல் வெளியான கருப்பு வெள்ளை காவியம். இதை நாவலாக வாசித்த அனுபவத்தை சிறு நூலாக எழுதியிருப்பார்.
' ஆசிரிய முகமூடி அகற்றி' என்ற இவரில் நூலிலேயே மெக்கோர்ட் - அறிமுகமானார்.

 மெக்கோர்ட்டின் மொழிப்பாட வகுப்புகளை பல இடங்களில் என் வகுப்பு போலவே எண்ணி வியந்தேன்.
' ஆளுக்கொரு கிணறு' மறுத்தல் திறன், சுய விமர்சனம், அறிவொளி, மொழி, கல்வி குறித்த பல்வேறு செய்திகளை கற்றுத்தந்தது.
மதுரையில் வசிக்கிறார் என்றாலும் சந்திக்க இயலாமலே இருந்தது. ஒவ்வொரு புத்தகத்திருவிழாவிலும் சந்திப்பை தவறவிட்டிருக்கிறேன்.
இணையத்தில் கல்வி குறித்து எழுதும் செய்திகளுக்கு பேராசிரியரின் விருப்பமும் எண்ணப்பகிர்வும் மனதில் மகிழ்ச்சியை நிரப்பும்.

சில மாதங்கள் அமெரிக்காவில் இருந்த பேராசிரியர் மதுரை வந்துவிட்டார். முகநூல் வழியே தொடர்புகொண்டபோது, தொலை பேசி எண்ணை வாங்கி அவரே பேசினார்.
நாளை எங்கள் பள்ளிக்கே வந்து சந்திக்கிறேன் என்று அவர் சொன்ன போது அவரின் எழுத்துக்களைப்போலவே சொல்லிலும் எளிமை கண்டு வியந்துபோனேன்.
ஆவலோடு காத்திருக்கிறேன்.மனதுக்குள் பேசிக்கொள்கிறேன்.
பேராசிரியர் ச.மாடசாமி அவர்களுடனான உரையாடல் என் ஆசிரியப்பணியில் புது வேகம் தரும். இன்னும் பல்வேறு எண்ணங்கள் மனதுக்குள்.

கடிதம்

ஆறாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு, நேரு மகளுக்கு எழுதிய கடிதம் குறித்த பாடம்.
கடிதம் எழுதுவதிலிருந்து பாடத்தைத்தொடங்கலாம் என்று எண்ணினேன். ஒவ்வோராண்டும் புதிய மாணவர்களை வீட்டிற்கு கடிதம் எழுத வைப்பது வழக்கம்.
இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் கடிதம் எழுதி அனுப்பும் பழக்கம் இல்லாமலே ஆகிவிட்டது.

கடிதம் குறித்த பல்வேறு சுவையான செய்திகளைச்சொன்னேன்.
நீங்கள் யாருக்காவது கடிதம் எழுதி அனுப்பியதுண்டா? என்று கேட்டேன்.
யாரும் இதுவரை அனுப்பியதில்லை என்றனர்.
என்னிடம் இருந்த அஞ்சலட்டைகளை ஆளுக்கொன்று கொடுத்தேன்.
அவரவர் வீட்டு முகவரியை எழுதச்சொன்னேன்.

அப்பாவுக்குக்கடிதம்.
வேண்டியதை எழுதிக்கொள்ளலாம்.
ஆர்வமுடன் எழுதினார்கள்.
அனைவரின் கடிதங்களும் அஞ்சல் பெட்டியில் போடப்பட்டன.
ஓரிரு நாட்களில் வீடுகளுக்குச்செல்லும் கடிதங்களால் பெற்றோர் மகிழ்வர்.
சில கடிதங்கள் முகவரி தெரியாமல் பள்ளிக்கே திரும்புவதும் உண்டு.

கே.பி.எஸ்.

12 ஆம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது நண்பர்களுடன் சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தேன். ஒலிபெருக்கியில் ஒரு பாடல், கே. பி. சுந்தராம்பாள் பாடியது. அப்படியே நின்றுவிட்டேன். நண்பர்கள் அழைத்தார்கள். பாடலைக்கேட்டபின் வருகிறேன் என்று சொல்லி நின்றுவிட்டேன்.
இதுதான் என் நினைவில் இருக்கும் கே.பி.எஸ். பாடலை ரசித்த முதல் நிகழ்வு.

அதன் பின் எப்போது எங்கு கே.பி.எஸ். பாடல் கேட்டாலும் நின்று ரசித்திருக்கிறேன். பாடலுக்காகவே அவர் நடித்த படங்களைப்பார்த்திருக்கிறேன்.காதுக்குள் நுழைந்ததும் நரம்புகள் வழியே உடலெங்கும் பாயும் மின்சாரம் அவர் குரல்.அது எனக்குள் என்னவெல்லாம் செய்யுமென்று எழுத வார்த்தைகளால் இயலாது.

மகாகவி காளிதாஸ் படத்தில்,
" சென்று வா மகனே, சென்று வா" என்று பாடும் போது இன்று வரை அவர் என்னைப்பார்த்துப்பாடியதாகவே உணர்கிறேன்.

எனது நண்பர்கள் பலர் சூரியன் பண்பலையில் பணியாற்றுகிறார்கள் ,நண்பர் சுதன் பாலா 'சூர்யோதயம்' என்ற நிகழ்ச்சியை காலையில் வழங்கினாலும் கே.பி.எஸ். பாடல்களை அடிக்கடி ஒலிபரப்புகிறார்கள் என்பதற்காகவே காலை வேளையில் சமையலறையில் 'ரேடியோ மிர்ச்சி' கேட்கிறேன்.
கே.பி.எஸ் தனது குரலால் அன்றாடம் எனது ஒவ்வொரு அணுவுக்கும் புத்துயிரூட்டிகொண்டே இருக்கிறார்.
 
தினந்தோறும் ரசித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

காமெடி பீசு.

6ஆம் வகுப்பில் வினா விடைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.
அவ்வப்போது மாணவர்கள் அதிகமாகச்சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். வகுப்பிற்கு வெளியே மராமத்துப்பணிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அங்கிருந்து ஒரு பெரிய கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தேன். கண்களை நன்கு விழித்தபடி குரலை உயர்த்தி,
" ஏய், சத்தம் போடுறவன,ஒரே அடி" என்றேன்.
திடுக்கிட்டு வகுப்பறை அமைதியாக, முன்னால் இருந்த ஒரு சிறுவன்
சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்,
"காமெடி பீசு".
அனைவரும் சிரித்தனர்.நானும்.
நண்பரிடம் சொன்னேன்.
இதை வளர விடக்கூடாது என்றார்.
இதைத்தான் வளர்க்கவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

லியோ டால்ஸ்டாய் - சொற்களின் பிரம்மா.

டால்ஸ்டாய் பிறந்தநாள்.
9 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் டால்ஸ்டாயின் படைப்புகள். சிறப்புகள், The Last Station திரைப்படத்தின் கதை ஆகியவற்றை சொன்னேன்.
மனதிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

டால்ஸ்டாயின் படைப்புகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது 'அன்னா கரீனினா'.
அன்னாவை நானாகவே உணர்வேன். ஒருமுறைக்குமேல் படிக்கவேயில்லை. ஒரே முறையில் உள்ளம் ஒன்றி உணர்வுடன் கந்து வாசித்திருக்கிறேன். இரு வேறு திரைப்படப்பிரதிகள் இருந்தும் பார்க்க இயலவில்லை. அன்னாவை நானாக உணர்கிறேன். அன்னா ஆண்களால் வஞ்சிக்கப்பட்டவள்.அவர்களின் தவறுகளை அவளின் தவறுகளாக எண்ணி தண்டனையை தனக்குத்தானே கொடுத்துக்கொள்பவள். அவளின் இறப்பை என்னால் மீண்டும் வாசிக்கவோ பார்க்கவோ இயலாது.அன்னாவை நானாகவே உணர்கிறேன்.

டால்ஸ்டாய் உணர்வுகளை சொற்களில் வடித்த  பிரம்மன்.

ஆசிரியர் தினம் - 'ஆயிஷா'

எந்த ஆண்டுமில்லாத மகிழ்ச்சியுடன் இந்த ஆண்டு ஆசிரியர் தினம் எங்கள் பள்ளியில் கொண்டாப்பட்டது.
ஒரு சில வகுப்புகளில் தொடங்கிய நிகழ்வுகள் ஒவ்வொரு வகுப்பாகப்பரவ, மாணவர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் பணத்தைச்சேர்த்து கேக்,குளிர்பானம், மிட்டாய், வண்ணத்தாள்களை வெடிக்க,நுரை பீய்ச்ச என்று பல்வேறு பொருட்களை வாங்க வெளியேயும் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.
கூச்சலும் கொண்டாட்டமுமாக கண்ணில் பட்ட அனைத்து ஆசிரிய ஆசிரியைகளையும் தங்கள் வகுப்பறைகளுக்கு அழைத்தனர்.
மேலே நுரை பீய்ச்சினர். கேக் வெட்டி,வண்ணத்தாள் வெடித்து,
கத்தி .....ஆனந்தக்கூத்து.
ஆசிரியர்கள் அறைக்கு கேக் கொண்டுவந்த வண்ணமிருந்தனர், மாணவர்கள்.

10 ஆம் வகுப்பு மாணவனொருவன்,
தனது வகுப்பு நண்பர்கள் ஆசிரியர் தினக்கொண்டாட்டங்களுக்கு பங்குப்பணம் கேட்டபோது தரமறுத்து,
" ஆசிரியர் தினத்துக்கு நாம எல்லோரும் காசு சேத்து அவுங்களுக்கு மரியாதை செய்யுறோம்.குழந்தைகள் தினத்துக்கு அவுங்க நமக்கு என்ன செய்றாங்க?"
என்று கேட்டதாக ஆசிரிய நண்பர் ஒருவர் கூறினார்.
எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
அந்த மாணவனுக்கு திங்கட்கிழமை ஒரு 'ஆயிஷா' பரிசளித்துவிடவேண்டும்.

நீல நிறம்..வானுக்கும் கடலுக்கும்!

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்.
CANVAS- ஓவியப்பயிற்சி வகுப்பில் நிலக்காட்சி வரைவது எப்படி? என்று சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஒரு நிலக்காட்சியை வரைந்து வண்ணம் தீட்டச்சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.
" வானம்!.... நீல நிறம் தீட்டுங்கள்"
நான் செய்தபின், சுற்றிவந்தேன்.
ஒரு சிறுவன்,6 வயது- அவன் தந்தை நீல நிறம் தீட்டு- என்கிறார்.
மாட்டேன் என்கிறான்.
நான் சிரித்தபடி இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
தந்தை கெஞ்சுகிறார்,
"அங்கபாரு, சார் எப்புடி வரைஞ்சிருக்காரு,
நல்ல பையன்ல, நீயும் அதே மாதிரி செய்! "
சிறுவன் பொறுமையிழந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே கையைக்காட்டினான்,
" அங்க பாருப்பா, வானம் புளூ கலராவா இருக்கு?"
காலை 11 மணி. அன்று வானம் வெளுத்திருந்தது, நானும்.

இந்த நிகழ்விற்குப்பின் எங்களின் ஓவியம் கற்பித்தல் முறைகள் பெரிதும் மாறின.

கூத்து.

எட்டாண்டுகளுக்கு முன்.
பள்ளி ஆண்டுவிழா.
ஆசிரியர்களையும் ஒரு கலை நிகழ்ச்சி கொடுக்கச்செய்யலாமென
அப்போதைய தலைமையாசிரியர் எண்ணினார்.
நாங்களும் ஒத்துக்கொண்டோம். உதவித்தலைமையாசிரியரின் விருப்பப்படி நவராத்திரி படத்திலிருந்து சிவாஜி-சாவித்திரி நடித்த நாடகப்பாடலை அப்படியே செய்யலாம் என முடிவு.
நான், சிவாஜி.
சாவித்திரிக்கு என்ன செய்வது?
;கலை நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைக்கும் கணித ஆசிரியர் பாலாஜி ஒரு யோசனை சொன்னார். அதன்படி எங்கள் பள்ளியில் நிர்வாகப்பணியிடத்தில் பணியாற்றிவந்த ஆசிரியையிடம் பேசி நடிக்க வைப்பது.
"கூத்து என்பதால் பெரிதும் ஆடவேண்டியதில்லை.
பாவனைகள் செய்தால் போதும்.
ஆண் பாத்திரம் அருகிலேயே வரமாட்டார். படக்காட்சியைப்பார்த்தபின் முடிவு சொல்லுங்கள்."
என்று பல்வேறு காரணங்கள் சொல்லி இறுதியில் அவரும் சம்மதித்துவிட்டார்.
நானும் மற்றவர்களும் பள்ளியிலும்,
அவர் வீட்டிலும் தனித்தனியே ஒத்திகை.
நிகழ்ச்சிக்கு வந்தால் போதும்.
இச்செய்தி, தீக்குச்சியின் தீ போல அதனையே எரிக்க,
பாவம் அந்த ஆசிரியை, பதறியடித்து விலகிக்கொண்டார்.
என்ன செய்வது? இரகசியமாக ஒரு முடிவெடுத்தோம்.
வேறு ஆசிரியை ஒத்துக்கொண்டார் என்று செய்தியைப்பரப்பிவிட்டோம்.
தீக்குச்சி, ஒத்திகை நேரங்களில் சுற்றிச்சுற்றி வந்தது.
நிகழ்ச்சி நாள்.
கலை நிகழ்சிகளை வழக்கம்போல் நண்பர் பாலா .தொகுத்து வழங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
எங்களின் கூத்து இறுதி நிகழ்ச்சி.
சாவித்திரி தவிர அனைவரும் தயார்.
தக்கதருணத்தில் பாலா மீசையை மழிக்க, ரமணனின் கைவண்ணத்தில் சாவித்திரி தயார்.
நிகழ்ச்சி அறிவிப்பு வந்தவுடன் சிவாஜி கதாபாத்திரம் வந்து சென்றபின் அனைவரும் ஆவலுடன் காத்திருக்க சாவித்திரியின் வருகையின்போது பாலாஜியின் ஏற்பாட்டின்படி வாணவேடிக்கைகள்.
திரைப்படத்திலும் நாடக நடிகை வராமல் சாவித்திரி அந்தப்பாத்திரம் ஏற்றுச்சிறப்பாகச்செய்திருப்பார்.
எங்களின் கூத்தும் அப்படியே ஆனது.
எல்லோருக்கும் அந்த ஆசிரியை யாரென்று கண்டுபிடித்து மகிழ்ந்தார்கள்.
பாவம் தீக்குச்சி!
தீக்குச்சியால் நன்மைகள் உண்டு.
அந்த நிகழ்வை இந்த இணைப்பில் காணலாம்.....
https://www.youtube.com/watch?v=y_Q4YJ4T4AI

கத கேளு! கத கேளு! - விளைவு

நேற்று எங்கள் பள்ளியில் அறிவியல் கண்காட்சி. மாணவர்கள் பல்வேறு படைப்புகளை வைத்திருந்தனர்.
ஒவ்வொன்றாகப்பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன்.
( அறிவியல் கண்காட்சிகளைப்பற்றி விரிவாக எழுதவேண்டும்)
6 ஆம் வகுப்பு மாணவனொருவன் எனது சட்டையைப்பிடித்து இழுத்தான்.
என்ன?
பாக்காமப்போறீங்க !?
கவனக்குறைவாக அவனைத்தாண்டிச்சென்றிருக்கிறேன்.
அடடா...! சரி. சொல்லு.
சட்டையைப்பிடித்தபடியே விளக்கினான்.
சில வாரங்கள் முன்பு வரை மதிய வேளையில் தொடக்கப்பள்ளி அருகிலுள்ள குழாய்களை மேனிலைப்பள்ளி மாணவர்கள் பயன்படுத்தாமல் பார்த்துக்கொள்வது எனக்கான பணி. பெரிய மாணவர்களுக்குத்தனியே குழாய்கள் உண்டு.
தொடக்கப்பள்ளிச்சிறுவர், சிறுமியர் நீரை வீணாக்காமல் கவனித்துக்கொள்வேன்.
ஏய்! ஓட்டப்பல்லு, தண்ணிய வீணாக்காத!
அந்தத்துடுக்கான சிறுமி சிரித்தபடி ஓடிவிடுவாள்.
தற்போது சத்துணவுப்பகுதியில் மதிய வேளைகளில் பணி.
இன்று,
மதிய உணவு இடைவேளை.
உதவித்தலைமை ஆசிரியர் அழைத்ததால் சென்றேன்.
தொடக்கப்பள்ளி குழாய்ப்பகுதியில் நின்றிருந்தார்.
சிறுவர், சிறுமியர் நின்றிருந்தனர்.
வழக்கம்போலச்சொன்னேன்.
ஏய்! ஓட்டப்பல்லு, தண்ணிய வீணாக்காத!
அந்தச்சிறுமியும் அவள் தோழியும் சிரித்துக்கொண்டே அருகே வந்தனர்.
ஓட்டப்பல்லு, என் கையில் இரண்டு அடி அடித்தாள், இலவச இணைப்பாக ஒரு கிள்ளும்.
....நரீ .....வலிக்குதா?
சிரித்தபடி ஓடிவிட்டார்கள்.
ஆச்சரியமாகப்பார்த்துகொண்டிருந்த 10 ஆம் வகுப்பு மாணவன் ஒருவன்,
சார,அடிக்கிற... என்றான்,
நான் சிரிப்பதைப்பார்த்துக்குழம்பியபடியே சென்றான்.
பாரதிதாசனின் வரிகள்தான் என் நினைவுக்கு வந்தன,
வீடுகளுக்கு இடையே மட்டுமல்ல,
ஆசிரியருக்கும் மாணவருக்கும் இடையே இடிக்கப்படவேண்டிய சுவர்கள் மட்டுமல்ல
கோட்டைகளே இருக்கின்றன.

கதகேளு...கதகேளு..!- 2

கதைகளின் உலகம், வசீகரமானது.
கனவுகளின் தாய் வீடு.
எல்லையில்லாக்கற்பனை.
உணர்வுகளின் சங்கமம்.
கணந்தோறும் புதுப்புது கருத்து தோன்றும்.
வார்த்தையுள் வசப்படா மாயம்.

குழந்தைகள் பாவம்,
கதைகளை விட்டே துரத்தப்பட்டுவிட்டார்கள்.
பெரியவர்களின் கதைகள் அவர்கள்மேல் வலுக்கட்டாயமாக திணிக்கப்படுகின்றன.
குழந்தைகளெல்லாம் பெரியவர்களின் முகமூடியுள் திணிக்கப்பட்டுக்கிடக்கின்றார்கள்.
கதைசொல்லிகளே இல்லாமல் போய்விட்டார்கள்.
மாயக்கதைகளின் உலகம் குழந்தைகளைத்தேடி அலைந்துகொண்டிருக்கிறது.
கதைகளின் உலகிற்கு குழந்தைகளை கைபிடித்து அழைத்துச்செல்ல மூவர் முடிவு செய்தோம். சில முணுமுணுப்புகள். அதெப்படி ஆசிரியர், மாணவருடன் சேர்ந்து?
தூண்டுகோல்,சிறிது குத்தித்தானே தூண்டுகிறது!
முகமூடிகள் கழற்ற முகமூடி அணிந்தோம்.
முத்துக்குமார் நாடகக்கலைஞர், பாலா பிறவி நடிகன்.
நான் கிராமிய நடனக்காரனானாலும் நாடகம் நடிப்பதென்பது இரண்டாம் முறை. இரண்டுமே ஆசிரியரான பின்.
முதன்முறை, கம்பன் கழகப்போட்டியில் இராமன் வேடம்.
வாலி வதைப்படலம்.
பாலா வாலியாக கலக்க,
ஓரிரு வசனங்களுடன் முகம் முழுதும் நீலம் பாரித்துப்பாவமாய் நான்.
இம்முறை, பஞ்சதந்திரம். நீல நரி மற்றும் முயலாக.
வழக்கம்போல ரமணனின் கைவண்ணத்தில் விரைவாக முகமாற்றங்கள்.
பெரியவர்கள் உட்கார்ந்து வேடிக்கை பார்த்தார்கள்.
குழந்தைகளோடு குழந்தையானேன்.
குழந்தைகள் குதூகலமானார்கள்.
காட்டிற்குள் மிருகங்களுடன் ஆடிப்பாடி
பேசித்திரிந்தோம்.
மனிதனாய், நரியாய், முயலாய்......
நாள்தோறும் ஒப்பனை இல்லாமல் செய்வதுதானே.

கதகேளு...கதகேளு!

சிறுவர்களுக்கான கதைகள் எங்கே போயின?
வீட்டுச்சூழல் மாறி ஆண்டுகளாகிவிட்டன.
பள்ளிச்சூழல் மதிப்பெண் சுழலில் சிக்கித்தவித்தாலும் முப்பருவக்கல்வி குறித்து விவாதிக்க வேண்டியுள்ளது.
காலம்காலமாக நம்மிடையே உலவிவரும் பல்வேறு கதைகளை மாணவரிடையே கொண்டு சேர்க்கவேண்டுமென முடிவுசெய்தோம்.

சென்ற கல்வியாண்டில் மதிய உணவு இடைவேளையில் தமிழாசிரியர் முத்துக்குமாரும் நானும் கதைகளைச்சொல்லத்தொடங்கினோம்.
இந்த ஆண்டு 6,7,8 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்காக தமிழாசிரியர்கள் பாலா,முத்துக்குமார்,சிவா மூவரும் சேர்ந்து பல்வேறு நிகழ்வுகளை நடத்த முடிவு செய்தோம்.
வாசித்தலை மேம்படுத்தலே முதல் பணி என முடிவு செய்து, முதல் கட்டமாக எழுத்துக்களை விளையாட்டாக அறிமுகம் செய்யும் ' வாசி..நேசி...சுவாசி!' என்ற நிகழ்வினை நடத்தினோம்.

தொடர்ந்து வாசிப்பையும் கற்பனை,சிந்தனை மற்றும்பல திறன்களையும் வளர்க்கும்பொருட்டு 'கதகேளு...கதகேளு!' என்ற நிகழ்வை யோசித்தோம்.
கதையும் நாடகமும் கலந்து எளிய ஒப்பனையுடன் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமென எண்ணினோம்.
மாணவர்கள் சுலபமாக நடித்துவிடுவார்கள். ஆசிரியர்களும் அவர்களோடு சேர்ந்து நடித்தால் என்ன?
ஆசிரியர் மாணவரிடையே இடைவெளி குறையுமே!
செயல்படுத்தினோம்.
பஞ்சதந்திரக்கதைகளில் இருகதைகள்.
ஒருவாரத்தில் ஆசிரியர் முத்துக்குமாரின் இயக்கத்தில் வடிவம் பெற்றது.
ஒப்பனை- முதுகலை உயிரியல் ஆசிரியர் ரமணன் மற்றும் சில மாணவர்கள்.
எங்கள் மதுரைக்கல்லூரி வாரியத்தைச்சார்ந்த தொடக்கப்பள்ளி மாணவ மாணவியரையும் அழைத்திருந்தோம்.
ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டமாய் பஞ்சதந்திரக்கதைகள் குழந்தைகள் மத்தியில்.

ஒரு மணிநேரத்திற்கும் மேலாக அனைவரும் பல்வேறு மிருகங்களுடன் காட்டிற்குள் மகிழ்ச்சியாக உலவி வந்தோம்.
நிகழ்வின் நிறைவில் மகிழ்ந்த பள்ளிச்செயலர் திரு.எஸ்.பார்த்தசாரதி, நடித்த அனைத்து மாணவர்களுக்கும் சட்டைத்துணி போர்த்திக்கௌரவித்தார்.

மதுரை மாவட்டப்பள்ளிகளுக்கெல்லாம் சென்று இந்நிகழ்வை நடத்துங்கள் என்றும் கூறி எங்களை உற்சாகப்படுத்தினார்.

அன்பின் வலியது ?

நூறாண்டுகளுக்கு முன் பிறந்து ஓவியத்துறையில் மாபெரும் ஆளுமையாக விளங்கியவர் ஃபிரிடா காலோ
மெக்சிகோ நாட்டு ஓவியரான இவரின் பிறந்தநாளும் நினைவுநாளும் ஜூலை மாதத்தில்.
சில ஆண்டுகள் கழித்து ஃபிரிடா FRIDA திரைப்படத்தைப்பார்த்தேன்.

ஓவியர்களின் படங்களை ஒரே மூச்சில் எப்போதும் என்னால் பார்த்துவிட முடியாது. உணர்ச்சிப்பெருக்கால் அவ்வப்போது மனம் வேறு வெளிகளில் அவர்களுடன் சஞ்சரிக்கத்தொடங்கிவிடும்.
ஒரு வாரமாகியது, படம் முடிய.

இளம் வயதில் ஏற்பட்ட விபத்தால் முதுகுத்தண்டில் கடும் பாதிப்படையும் ஃபிரிடாவின் உடல் வலியின் வழியாகவே வாழ்கிறது.
உள்ளத்தின் அன்பு, உடலின் வலி, இன்பம்,காமம் .....
ஆண் ,பெண் வித்தியாசமின்றி உடல்களில் அன்பைத்தேடுகிறாள் ஃபிரிடா.
பெண் உடலை போகப்பொருளாக மட்டுமே பயன்படுத்தித்திரியும் டியகோ ரிவேராவை - சுவரோவியங்களால் உலகப்புகழ் பெற்ற ஓவிய மேதை- ஃபிரிடா சந்திக்கிறாள்.
இருவரும் திருமணம் செய்துகொள்கிறார்கள்.

ஃப்ரிடாவின் ஓவியங்கள் பெண்ணின் உடல் வழியான அன்பையே உருவகப்படுத்துவதாக அமைகின்றன.
தொடர்ந்து பல பெண்களுடனான ரிவேராவின் உறவால் மனம் உடைந்த ஃபிரிடா அவரைப்பிரிகிறாள்.

அரசியல் அடைக்கலம் தேடி வரும் மேதை டிராட்ஸ்கியுடனான நட்பும் உறவில் முடிகிறது.

ஃப்ரிடாவின் உடல் மிகவும் பாதிப்படைகிறது.பாதங்கள் நீக்கப்படுகின்றன.
பெரும்பாலும் படுக்கையிலேயே அவளின் வாழ்நாட்கள் கழிந்திருக்கின்றன.
அன்போடு தேடி வரும் ரிவேரா, ஃபிரிடாவின் இறுதிக்காலம் வரை உடனிருந்து கவனித்துக்கொள்வதோடு அவளின் நெடுநாள் ஆசையான ஓவியக்கண்காட்சியை மெக்சிகோவில் நடத்துகிறார்.

ஃபிரிடா, தனது வாழ்நாள் முழுதும் பெண் உடலும் மனமும்
உணரும் எதிர்நோக்கும் போராட்டங்களை ஓவியங்களில் பதிவு செய்து வைத்திருப்பதாலேயே உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறாள்.

காலந்தோறும் ஃபிரிடாக்கள்,
அன்பு உள்ளங்களைத்தேடுகிறார்கள்.
உலகம் அவர்களின் உடல்களை நாடுகிறது.

குறிப்பு : எப்போதும் ஒரு ஆளுமையைப்பற்றிய திரைப்படம் எடுக்கும்போது மேல்நாட்டவர் காட்டும் அக்கறை, நடிகர்களின் உழைப்பு வியந்து பாராட்டப்படும். இப்படத்தில் ஃபிரிடாவாக சல்மா ஹைக் நடித்திருக்கிறார் என்று பாராட்டவே தோன்றவில்லை.
ஃபிரிடாவே நடித்திருக்கிறார்.

 

அக்கினிக்குஞ்சொன்று......

திருமணப்பத்திரிக்கை கொடுப்பதுபோல இனிப்புடன் கொடுத்தான் தங்கப்பாண்டி.
சார், அவசியம் வந்துரணும்,ஆசிரியர்களுக்கு மரியாதை செய்யணும்.
தங்கப்பாண்டியனின் கிராமியக்கலை மாணவர்களின் அரங்கேற்ற விழா.
ஆசிரியர்களின் பெயர்கள் அழைப்பிதழிலேயே அச்சிடப்பட்டும் இருந்தன.
என் மணநாளின் மாலையை மாணவனுக்காக ஒதுக்கினேன்.
பாலா, சமூக சேவையில் நாட்டம் கொண்ட ஆசிரியர் பிரின்ஸ் உடன் வந்திருந்தார்.

ஆனையூரில் இறங்கியதுமே பறையின் முழக்கம்.
நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர்,இளைஞர் பட்டாளம் ஊர்வலமாக, பல்வேறு கிராமியக்கலைகளை நிகழ்த்தியவாறே வந்துகொண்டிருந்தனர்.
கிராமத்தின் மத்தியில் பிரமாண்ட மேடை.
ஆயிரக்கணக்கான மக்கள்.
தங்கப்பாண்டியனின் தாயார் மற்றும் விருந்தினர்கள் குத்துவிளக்கேற்ற விழா தொடங்கியது.

பேரா.கே.ஏ.குணசேகரன் சிறப்பு விருந்தினர்.
தங்கப்பாண்டியனுக்குக்கலைகளை கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர்கள் மேடையில் அமர வைக்கப்பெற்று மரியாதைகள் செய்யப்பெற்றன.
பல மூத்த கிராமியக்களைஞர்களுடன் நாங்களும்.

ஆசிரியராகப்பெருமிதம் கொண்ட மகத்தான தருணத்தை நானும் பாலாவும் அனுபவித்து நெகிழ்ந்தோம்.

60 சிறார்கள் ஒயிலாட்டமாட நிகழ்சிகள் தொடங்கின.
அப்போது ஆடத்தொடங்கிய மேடையும் மனங்களும் இரவு நெடுநேரம் வரை ஓயவேயில்லை.

நூற்றுக்கணக்கான சிறார்களின் ஒயிலாட்டம், சிலம்பாட்டம்,கரகம்,காளை,கட்டைக்கால்,காளி,பறை,
புலி என அனைத்துவிதமான கிராமிய நடன நிகழ்வுகள்
மதுரை மண்ணிருக்கும்வரை மக்களின் கலை உயிர்ப்புடன் இருக்கும் என நிரூபித்தன.

இளம் வயதிலேயே உலகநாடுகள் பலவற்றிற்குச்சென்று கிராமியக்கலைகளின் புகழ் பரப்பிவரும் தங்கப்பாண்டியன் என்ற மகத்தான கலைஞன் எங்கள் மாணவன் என்று மார்தாட்டிக்கொள்வதில் எவ்வளவு பெருமிதம்!

....பற்றியெரிந்தது காடு,
தீம்தரிகிட....தீம்தரிகிட...தித்தோம்.......

வாசி..நேசி...யோசி...!

6,7,8 வகுப்பெடுக்கும் எங்கள் பள்ளித்தமிழாசிரிய நண்பர்கள் சேர்ந்து 6,7,8 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்காக

வாசி..நேசி...யோசி...! எனும் தலைப்பில் ஒரு கண்காட்சி வைக்கலாமென முடிவுசெய்தோம். தமிழ் எழுத்துக்களையும் மதுரை நகரின் பழைய புகைப்படங்களையும் காட்சியில் வைக்காலாமென முடிவு செய்தோம். பள்ளிச்செயலர் ஆர்வமுடன் அனுமதிக்க அனைவரின் ஒப்புதலுடன் ஏற்பாடுகள் தொடங்கின.
மூன்று நாட்கள் ஆர்வம் நிறைந்த மாணவர்கள்,ஆசிரிய நண்பர்களின் உதவியுடன் கண்காட்சி 27 ஆம் தேதி நடைபெற்றது.
ஒவ்வொரு வகுப்பாக மாணவர்கள் வந்து கண்காட்சியைப்பார்த்தபின் பல்வேறு போட்டிகள் நடத்தப்பட்டன. எழுத்துக்கள் கற்பதற்கேற்ற விளையாட்டுகள் நடத்தப்பெற்றன.

பிற்பகலில் பள்ளிச்செயாளர் தலைமையில் தலைமையாசிரியர் வரவேற்க, டி.வி.எஸ். பள்ளித்தமிழாசிரியர் திரு. கதிரவன் பல்வேறு பாடல்களுடன் மாணவர்களுடன் உரையாடினார்.

பெற்றோர்கள்,பத்திரிக்கையாளர்கள், முன்னாள் மாணவர்கள் வந்திருந்தனர். சில ஆசிரியர்கள் லேசாக எட்டிப்பார்த்தனர்.
ஏறத்தாழ 300 மாணவர்களின் மனது கொண்டாட்டங்களால் மகிழ்ந்தது

பொன்னியின் செல்வன்

பலமுறை வாசித்த வரலாற்று நாவல். வாசிப்போரை மயங்கவைக்கும் வசீகரம்.
இரு வாரங்களுக்கு முன் நண்பர் சுரேஷ்,செல்பேசியில் அழைத்தார். மதுரையில் பொன்னியின் செல்வன் நாடகம் நடக்கப்போகிறதாமே, தெரியுமா?
ஆமா,சுரேஷ்,இந்த மாசக்கடைசில.
என்னங்க இது கொடுமை,டிக்கெட் தீந்துபோச்சுன்னு சொல்றாங்க.
என்ன, தீந்திருச்சா! நேத்துதான் விளம்பரம் கண்ணுல பட்டுச்சு,குடும்பத்தோட போலாம்னு நெனச்சேன்.
அட, இப்பதாங்க போன் பண்ணினேன்.எல்லா டிக்கெட்டும் தீந்திருச்சு.நீங்க வாகித்தரமுடியுமா?

சென்னையில் நாடகம் சிறப்பாக இருந்ததென வாசித்திருந்ததால் இம்மாதக்கடைசியில் மதுரை நிகழ்விற்காகக் காத்திருந்தேன்.நண்பரின் செய்தி அதிர்ச்சியாக இருந்தது. இணையத்தில் பார்த்தால் அனைத்து டிக்கெட்டுகளும் தீர்ந்து போய் 100 ரூபாய் டிக்கெட் மட்டுமே இருந்தது. அதுவும் இணையவழியே பதிவுசெய்ய முடியாதபடி அந்தத்தளங்கள் சரியாக இயங்கவில்லை.
பல நண்பர்களிடம் விசாரித்தேன். அரங்கு சிறியது. இரு காட்சிகள் மட்டுமே.என்று பல பதில்கள், டிக்கெட்டுக்குப்பதிலாக.

உடன் பணிபுரியும் வெங்கட், அரங்க மேலாளர் மூலம் 29 ஆம் தேதிக்கு டிக்கெட் வாங்கிவிட்டார். மகிழ்ந்த நேரத்தில் மாணவர் தங்கப்பாண்டி தனது கிராமியக்கலை மாணவர்களைவைத்து ஓர் அரங்கேற்றவிழா வைத்திருப்பதாகவும் கண்டிப்பாக வரவேண்டுமென அழைக்க, அதே தேதி.
மாணவருக்காக பொன்னியின் செல்வனை வேண்டாமென்று சொன்னேன். வேறு யாருக்காவது அந்த டிக்கெட்டைக்கொடுக்கலாமென்றால் அதற்குள் வெங்கட் அங்கு, வேண்டாமெனச்சொல்லிவிட்டார்.
நண்பர் பாலா  மூலம் முயன்றதில் நாடக நிகழ்வுக்கு முன்தின இரவு நடைபெறும் முழு ஒத்திகையைப்பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
நேற்று காலை நண்பர் ரவி  செல்பேசியில் அழைத்து நாடகம் 3 நாட்கள் நடக்கவிருக்கிறது,டிக்கெட் இல்லையாம்,வாங்கித்தரமுடியுமா? என்றார்.
அப்போதுதான் 3 நாட்கள் நாடக நிகழ்வு எனத்தெரிந்தது.
அனைத்தையும் சொன்னேன். ஒத்திகைக்கு அழைத்துச்செல்ல முடியுமா? என்றார். நான் செல்வதே சற்று நெருங்கிய விண்ணப்பத்தில்,மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்.என்றேன்.

நேற்று மாலை சுமார் 6.30 மணியளவில் லட்சுமி சுந்தரம் ஹாலில் நாடக ஒத்திகை தொடங்கியது.
கோட்டைச்சுவர் போன்ற அரங்க அமைப்பு. ஒப்பனை இல்லாத கலைஞர்கள். மூன்று மணிநேரத்திற்கு மேல் போனதே தெரியவில்லை.
வாசிப்போரின் மனதில் தோன்றிய முகங்களே நேரிலும்.இயல்பான நடை. சிறுவர்முதல் பெரியவர் வரை அற்புதமான நடிகர் பட்டாளம்.

ஒப்பனை இடையே வந்து மயக்காமல் நடிகர்களுடன் மிகக்கொஞ்சம்
பார்வையாளர்கள்.மற்றும் கல்கி.
அனைவரும் சோழர்காலக்கனவுலகில்.
நானும் கலைஞன் என இறுமாந்தேன்.
குறிப்பு.
அழைத்துச்செல்ல இயலவில்லை,சுரேஷ்,ரவி இருவரும்

மன்னித்துவிடுங்கள் நண்பர்களே.

ஓவியர் அணிலும் நானும்.

1998 ஆம் ஆண்டு டெல்லியில் India Art Festival என்று ஓர் சர்வதேச ஓவியக்காட்சி நடைபெற்றது.இப்போது ஆண்டுதோறும் India Art Fair எனும் பெயரில் நடைபெற்று வருகிறது.
அப்போது நானும் நண்பர் ரமணனும் அங்கு சென்றிருந்தோம். மூன்று நாட்கள் நடைபெற்ற கண்காட்சியில் இந்தியாவின் புகழ்பெற்ற ஏராளமான ஓவியர்களின் ஓவியங்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன.
காலையில் உள்ளே செல்லும் நாங்கள் இரவு காட்சி முடிந்து அனைவரும் வெளியேறும்வரை அங்கேயே சுற்றிக்கொண்டிருப்போம். ஓவியங்களை நேரிலும் தொட்டும் பார்த்தது அற்புதமான அனுபவம்.
ஓவியம் சார்ந்த கருத்தரங்கிலும் பங்குபெற்றிருந்ததால் எளிதில் உள்ளே அனுமதிக்கப்பட்டோம்.
இரண்டாம்நாள் காலை, காட்சி அரங்கினுள் செல்வதற்கான வரிசையில் நின்றுகொண்டிருந்தபோது எங்களருகில் உயரமான ஒருவர் நின்றிருந்தார்.அடையாள அட்டையின் கயிறு அவர் தலைக்குள் நுழையவில்லை. ரமணனின் அடையாள அட்டைக்கயிறு நீளமாக இருந்ததால் அதனைக்கொடுத்தார். பெற்றுக்கொண்டவர், எங்களைப்பற்றி விசாரித்தார். நாங்கள் தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்திருப்பதாகக் கூறினோம். அவர், தான் ஒரு பாகிஸ்தானி என்றும் லண்டனில் இருந்து வருவதாகவும் ஓவியர் வைகுந்தத்தின் ஓவியங்கள் மிகவும் பிடிப்பதால் பார்க்க வந்திருப்பதாகக்கூறினார்.
தலை கிறுகிறுத்துப்போனோம்.
கருத்தரங்கில், டெல்லியில் மறுநாள் தொடங்கவிருந்த ஓர் ஓவியக்காட்சியின் அழைப்பிதழை அனைவருக்கும் தந்தார்கள். அழைப்பிதழ் இருப்பவர் மட்டுமே தொடக்க விழாவில் பங்குபெற முடியும் என்று குறிப்பிட்டிருந்தனர்.எங்களுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமாக இருந்தது.
எங்களால் செல்ல இயலாது என்றாலும் நிறைய அழைப்பிதழ்களைச்சேகரித்துக்கொண்டேன்.
ஊர் திரும்பியபின் அவற்றை வைத்து Keep Drawing என்ற தலைப்பில் mixed media ஓவியம் செய்தேன். பல காட்சிகளில் அது இடம்பெற்றபின் என் வீட்டு ஓவியக்கூடத்தில் நிரந்தமாக இடம்பிடித்தது.
என்னோடு ஓவியக்கூடத்தில் வசிக்கும் அணில் அவ்வப்போது வெயிலுக்கு ஏற்றபடி தனது இருப்பிடத்தை பல்வேறு கித்தான்களுக்கிடையே மாற்றிக்கொண்டிருக்கும். இன்று மாலை பார்த்தேன், புதிய இருப்பிடம் Keep Drawing பின்புறம்.
என்ன, புதிய பழக்கமாக கித்தானிலேயே ஒரு வாசலும் திறந்தாகிவிட்டது.
ஓவியர் அணிலுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

வாசித்தல் தவம்.

பத்தாம் வகுப்புப்பொதுத்தேர்வுகளை கருத்திற்கொண்டு 9 ஆம்வகுப்பு மாணவர்கள் அகரவரிசைப்படி பிரிக்கப்பட்டார்கள்.
இப்போது என் வகுப்பில் 40 மாணவரில் சரளமாகத்தமிழில் வாசிக்கத்தெரிந்தவர்கள் 12 பேர். எழுத்துக்களே தெரியாதவர்கள் 2பேர்.
வாசிக்கத்தெரிந்த ஒருவனுடன் இருவர் என்று சிறு குழுக்களாகப்பிரித்து கதைப்புத்தகங்களை வாசிக்கச்சொல்லியிருக்கிறேன்.
சென்ற ஆண்டு 9 ஆம் வகுப்பில் பயின்ற மாணவர்களிடம் இரவலாக வாங்கிய புத்தகங்களும் எனது புத்தகங்களும் சேர்ந்து வகுப்பறை நூலகம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது.
மேலும்,
அன்றாட நிகழ்வுகளை கையெழுத்துப்பயிற்சி ஏட்டில் எழுதவேண்டும்.
கதை,
சிலரைத்தனியே இழுத்துச்சென்று மயக்குகிறது.

 

பன்றி

"பான்ட்ரி" மராத்தி மொழிப்படம்.
தமிழில், பன்றி.
ஊருக்கு வெளியே ஒற்றைவீடு.
ஒதுக்கப்பட்டது.
கல்விக்கனவுடன் விடலைப்பையன்.
வயதுக்கேற்ற காதலும்.
குடும்ப வறுமைக்காக உழைத்த நேரம்போகப்படிப்பு.
கைக்குச்சிக்காத கரிக்குருவி,ஜீன்ஸ், கனவுப்பெண்.
வண்ணக்கனவுகள் நனவாகும் நம்பிக்கையில் சிறுவன்.

தானாய் வளர்ந்து திரியும் பன்றிகளை விரட்டும் குடும்பம்.
வேடிக்கை பார்த்துச்சிரிக்கும் ஊர்.
திறந்தவெளிக்கழிப்பிடப்பகுதியில் குறுகும் சிறுவன்.
விரட்டும் நிதர்சனம்,கரிக்குருவி.பன்றி.
நிலை உணர்ந்து வெடிக்கும்போது கேலிபேசுவோர் மீது கற்களை எறிகிறான்,கோபமும் அழுகையுமாய்.
இறுதியாய் ஒரு கல் என் முகத்தில் விழ,
கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

ஆசிரியர்கள் கூட்டம்

இன்று காலை ஆசிரியர்கள் கூட்டம். அதீத உற்சாகத்துடன் சென்றேன். சிலர் வரவேயில்லை. தலைமையாசிரியர், கூட்டம் தொடங்கியபோது திட்ட ஆரம்பித்தவர் முடியும்வரை திட்டிக்கொண்டே இருந்தார்.
பத்தாம் வகுப்பு முடிவுகளைப்பற்றியதாகவே அவரின் பேச்சுக்கள் இருந்தது.தமிழில் கூட மதிப்பெண் எடுக்கவைக்க முடியவில்லையே? சம்பளம் மட்டும் வாங்குகிறோம்?
என்னென்னவோ பேசினார்.வழக்கம் போல பொதுவாகவே திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
நானும் வேலைக்கு வந்த 18 ஆண்டுகளாகவே கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்,
ஆசிரியர்கள் கூட்டம் என்றாலே தலைமையாசிரியர் மட்டுமே பேசுவார்.மற்றவர்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருப்பர்.சிலர் தலையாட்டுவார்கள்.
ஏதோ இரங்கல் கூட்டம் போலவே இருக்கும். யாராவது எழுந்து கேள்வி கேட்டுவிட்டால் அவ்வளவுதான். நானும் நண்பர்களிடம் கேட்பதுண்டு. உனக்கு ஏன் வேண்டாத வேலை? என்பார்கள்.
ஆனால், ஆசிரியர் அறையில் பேச்சுக்கள் பொறி பறக்கும்.
 ஒரு பிரச்சினை குறித்து யாருமே விவாதிக்க விரும்புவதே இல்லை. பொதுவாகச்சத்தம் போட்டால் போதும்.
ஏன்,ஒவ்வொருவராக காரணங்கள் குறித்து ஆராயக்கூடாது?
அதிகாரிகள்,தலைமையாசிரியர்களிடம் கத்துகிறார்கள்.
தலைமையாசிரியர்கள் ஆசிரியர்களிடம் கத்துகிறார்கள்.
ஆண்டுத்தொடக்கமே அமர்க்களம்.

மனம் நிறைந்த மாணவன் - 2

ஏறத்தாழ 15 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மதுரை சேதுபதி மேனிலைப்பள்ளியில் ஓவிய ஆசிரியராகப்பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தேன். ஓவிய வகுப்புகளில் படம் வரைவது தவிர உலக ஓவியர்கள், ஓவியங்கள், வரலாறு, இலக்கியம், திரைப்படம் எனப்பல செய்திகள் குறித்து மாணவரிடையே பேசிக்கொண்டிருப்பதுண்டு.
ஒரு நாள் 9 ஆம் வகுப்பில் மொகலாய பேரரசர்களைப்பற்றிப்பேச ஆரம்பித்தேன்.
சிலரின் பெயர்களைச்சொல்ல மறந்து நான் திணறியபோது யாரோ ஒரு மாணவன் சரியாகச்சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான். எனக்கு ஆச்சரியம்.
பாடத்துல இருக்காடா?
இல்ல சார்....
யார்றா, அது?
இவந்தான் சார்,
மெதுவாக, தலைகுனிந்தபடி எழுந்தவனைப்பார்த்தேன். மிகுந்த ஆச்சசரியமாக இருந்தது, கௌதம்.
அவனை நான் முதன்முதலில் அவன் அப்பாவுடன் பார்த்திருக்கிறேன். அவனை ஓவிய அறைக்கு அழைத்து வந்து இரண்டு ஓவிய ஆசிரியர்களுக்கும் அறிமுகம் செய்துவைத்தபின் வகுப்பிற்கு அனுப்பிவிட்டு,
"சார், இவனுக்கு சின்ன வயசுல மூளைக்காய்ச்சல் வந்து ரொம்பக்கஷ்டப்பட்டான். அதுனால, படிக்குறதுல குறைபாடு இருக்கு. படம் வரைஞ்சா நல்லதுன்னு டாக்டர் சொல்லிருக்காரு.கொஞ்சம் பாத்துக்கோங்க."
என்று சொல்லிச்சென்றிருந்தார். ஆனால், என்னவோ, சிலநாட்களில் அவன் ஓவிய அறைப்பக்கம் வருவதை நிறுத்திக்கொண்டான்.
வகுப்பில் இப்போது கௌதமை பார்த்ததும் ஆச்சரியமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்து கேட்டேன்.
உனக்கு எப்படி எல்லா பேரும் தெரியும்?
பையிலிருந்து ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துவந்து காட்டினான்.
மொகலாயர் வரலாறு குறித்த புத்தகம். மாவட்ட மைய நூலகத்தில் எடுக்கப்பட்டது.
யாருகிட்ட வாங்கின?
நான்தான் எடுத்தேன். மெம்பரா இருக்கேன்.
இந்தப்புத்தகத்த எப்படி எடுத்த?
எனக்கு வரலாறு பிடிக்கும்.
ஒரு நோட்டில் அனைத்து மொகலாய பேரரசர்களின் படங்களையும் வரைந்திருந்தான்.
இந்த நிகழ்விற்குப்பின் கௌதம் வாசிப்பதற்கு பல புத்தகங்களை நானும் பரிந்துரைத்தேன். பத்தாம் வகுப்பில் தவறியபின் அவனைப்பார்ப்பது குறைந்துபோனது.
ஒவ்வொன்றாக எழுதி பத்தாம் வகுப்பில் தேறினான். சென்னை சென்று கிராபிக்ஸ் தொடர்பான படிப்புகளைப்படித்தான். எப்போதாவது கௌதமிடமிருந்து செல்பேசியில் அழைப்பு வரும்.திரைப்படம்,புத்தகம் குறித்துப்பேசுவான். கண்டிப்பாக சென்னை புத்தகக்கண்காட்சியின்போது பேசுவான்.மதுரை வரும்போது வீட்டுக்கு வருவான்.
இப்போது கௌதம் கிராபிக்ஸ் தொழில்நுட்பம் குறித்து பணிபுரியும் தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். ஆண்டுக்கு ஒருமுறையேனும், சென்னை புத்தகக்கண்காட்சியின்போது கௌதமிடமிருந்து செல்பேசி அழைக்கும்.