திருமணங்கள் சொர்க்கம்.

ஆவணி பல்வேறு பத்திரிக்கைகளுடனேயே வருகிறது.
இன்றைய மணவிழாக்கள் ஆடம்பரத்தின் வெளிப்பாடு என்ற நிலை மாறி குடும்பங்களின் பெருமையாகியிருக்கின்றன.
லட்சங்களைச்செலவழித்து லட்சங்களைச்சம்பாதிக்கிறார்கள்.கணக்கு வைத்து மீண்டும் செய்ய வேண்டும்.
மொய் குறித்து விரிவாக தனியே பேசலாம்.
மொய் செய்து, வந்ததா என்று குறிப்பேடுகளை புரட்டிப்புரட்டி....
சரி.
மணவிழாவைப்பார்ப்போம்.
பல்லாயிரக்கணக்கான ரூபாய் வாடகையில் மண்டபம்.
வசதிக்கேற்ற வரவேற்பு. அதீத அலங்காரங்கள்.
டெசிபல் பற்றிக்கவலைப்படாத கச்சேரி. உறவினர்,நண்பர்களுக்குள் பேசிக்கொள்ள முடியாமல் எல்லாம் சைகைமயம்.
வீணாவதைப்பற்றிச்சிறிதும் கவலையின்றி வாழையிலை நிறைக்கும் உணவு வகைகள்.
ஒவ்வொன்றையுமே தனித்தனியே விவாதிக்கலாம்.

ஏன், இவ்வளவு வீண்?
கோவிலில் திருமணம்.
மண்டபம்,உணவு,என்று எவ்வளவு செலவு செய்ய நினைக்கிறோமோ அவ்வளவு தொகைக்கு நம் ஊர் பள்ளிக்கு ஓர் அறையே மணமக்கள் பெயரில் கட்டிக்கொடுத்துவிடலாமே!
சிலர் செய்யும் செலவுகளைப்பார்த்தால் பள்ளிக்கூடமே கட்டலாம்.

பாரதிவிழா.

14 ஆண்டுகளுக்கு முன். சேதுபதி மேனிலைப்பள்ளியில் ஓவிய ஆசிரியராகப்பணி.
முதுகலைத்தமிழாசிரியர் செந்தூரன் அவர்கள் சொன்னார்,"எனக்கு ஒரு ஆசை,பாரதியின் நினைவு நாளுக்கு பள்ளிப்பிள்ளைகளுக்கு பல்வேறு போட்டிகள் நடத்தி பரிசளித்து 'பாரதி விழா' என்று கொண்டாடலாமா?"
நானும் ஆசைப்பட்டேன். எங்களுடன் தாவரவியல் ஆசிரியர் கோபாலகிருஷ்ணனும் சேர்ந்துகொள்ள கனவு பெரிதாகி செயல் வடிவம் காணத்தொடங்கியது.
ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது சாமானியன், உலகை விட்டு நீங்கும்போதே புகழுடல் எய்துகிறான்.பாரதி இறவாப்புகழ் அடைந்த நாளையே கொண்டாட வேண்டும் என்று கல்கியும் எழுதியுள்ளார் எனச்சொல்லி, நினைவுநாளை விழாவாகக்கொண்டாடக்கூடாது என்று எழுந்த எதிர்ப்புகளை சுலபமாக சமாளித்தோம்.
ஆசிரியர்கள்,நண்பர்களிடம் நன்கொடைகள் பெற்று போட்டிகள் நடத்தப்பெற்றன.
தொடக்கமற்றும் நடுநிலைப்பள்ளிகள்,
அரசு, அரசு உதவிபெறும் பள்ளிகள்,
மெட்ரிக் பள்ளிகள்
என மூன்று பிரிவுகள்,மூன்று நாட்கள்.பல்வேறு வகுப்பு நிலைகள்.
பல்வேறு போட்டிகள் என முதல் பாரதிவிழா களைகட்டியது.

பாரதி நினைவுநாளில் பரிசளிப்பு விழா.
பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா அவர்கள் தலைமையில் பட்டிமன்றம். அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்.
இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து நிர்வாக காரணங்களுக்காக செந்தூரன் ஐயா மதுரைக்கல்லூரி மேல்நிலைப்பள்ளிக்கு மாற்றலாக,நானும் மாறினேன்.
பாரதி விழா,
தலைமையாசிரியர் திரு ராஜகோபால் ஆசிரியர்கள் ரமணன்,பாலா,முத்துக்குமார், வெங்கட்,சொக்கலிங்கம்,நாராயணன்,பரமசிவம்  மற்றும் பலரின் கூட்டு முயற்சியால் மாபெரும் விழாவாகத்தொடர்ந்தது.

அனைத்துப்பள்ளிகளும் ஆவலுடன் எதிர்நோக்கும் போட்டியாக மாறியது.
போட்டிகளில் சிறு சிறு மாற்றங்கள் - கல்லூரி,ஆசிரியர்கள் என்று புதிதாகச்சேர்த்து - பாரதி விழா பிரமாண்டமாக நடைபெற்று வந்தது.
மறைந்த காளிமுத்து அவர்கள், திரு.இறையன்பு, திரு.மாலன், தினமணி ஆசிரியர் திரு.வைத்தியநாதன், பாரதி.கிருஷ்ணகுமார். என்று பல்வேறு அற்புதமான பேச்சாளர்கள் பாரதி விழாவில் சிறப்புரை ஆற்றிப்பரிசுகள் வழங்கிச்சிறப்பித்திருக்கின்றனர்.

மூன்றாண்டுகளுக்குமுன் திரு.செந்தூரன் ஓய்வு பெற்றுவிட, மற்றவர்கள் விழாவை நடத்தினோம்.
மாற்றங்கள் தொடங்கின.
விழா தொடக்கத்தில் சந்தித்த அதே விமர்சனங்களை சந்தித்தது.
அதே பதிலைச்சொன்னோம்.
மூன்று நாள் போட்டிகள் குறைந்து ஒருநாள் ஆனது.

13 ஆண்டுகளுக்குப்பின் இந்த ஆண்டு பாரதிக்கு விழா இல்லாமல் , அவன் நினைவுநாள் ஒரு சாதாரண நாளாக கடந்துபோனது.

தனி மனிதன் என்ன செய்துவிடமுடியும்?
வகுப்பறைக்குள் பாரதியைப்பற்றி பேசினேன்.
வருங்காலத்தலைமுறையின் எண்ணத்தில் பாரதியை ஏற்றிவிட முடியும்.

பாரதி ஓவியம் .....ஓவியர் ரவி

காமெடி பீசு.

6ஆம் வகுப்பில் வினா விடைகள் எழுதிக்கொண்டிருந்தேன்.
அவ்வப்போது மாணவர்கள் அதிகமாகச்சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டிருந்தனர். வகுப்பிற்கு வெளியே மராமத்துப்பணிகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தன. அங்கிருந்து ஒரு பெரிய கட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தேன். கண்களை நன்கு விழித்தபடி குரலை உயர்த்தி,
" ஏய், சத்தம் போடுறவன,ஒரே அடி" என்றேன்.
திடுக்கிட்டு வகுப்பறை அமைதியாக, முன்னால் இருந்த ஒரு சிறுவன்
சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான்,
"காமெடி பீசு".
அனைவரும் சிரித்தனர்.நானும்.
நண்பரிடம் சொன்னேன்.
இதை வளர விடக்கூடாது என்றார்.
இதைத்தான் வளர்க்கவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

லியோ டால்ஸ்டாய் - சொற்களின் பிரம்மா.

டால்ஸ்டாய் பிறந்தநாள்.
9 ஆம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் டால்ஸ்டாயின் படைப்புகள். சிறப்புகள், The Last Station திரைப்படத்தின் கதை ஆகியவற்றை சொன்னேன்.
மனதிற்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

டால்ஸ்டாயின் படைப்புகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது 'அன்னா கரீனினா'.
அன்னாவை நானாகவே உணர்வேன். ஒருமுறைக்குமேல் படிக்கவேயில்லை. ஒரே முறையில் உள்ளம் ஒன்றி உணர்வுடன் கந்து வாசித்திருக்கிறேன். இரு வேறு திரைப்படப்பிரதிகள் இருந்தும் பார்க்க இயலவில்லை. அன்னாவை நானாக உணர்கிறேன். அன்னா ஆண்களால் வஞ்சிக்கப்பட்டவள்.அவர்களின் தவறுகளை அவளின் தவறுகளாக எண்ணி தண்டனையை தனக்குத்தானே கொடுத்துக்கொள்பவள். அவளின் இறப்பை என்னால் மீண்டும் வாசிக்கவோ பார்க்கவோ இயலாது.அன்னாவை நானாகவே உணர்கிறேன்.

டால்ஸ்டாய் உணர்வுகளை சொற்களில் வடித்த  பிரம்மன்.

ஆசிரியர் தினம் - 'ஆயிஷா'

எந்த ஆண்டுமில்லாத மகிழ்ச்சியுடன் இந்த ஆண்டு ஆசிரியர் தினம் எங்கள் பள்ளியில் கொண்டாப்பட்டது.
ஒரு சில வகுப்புகளில் தொடங்கிய நிகழ்வுகள் ஒவ்வொரு வகுப்பாகப்பரவ, மாணவர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் பணத்தைச்சேர்த்து கேக்,குளிர்பானம், மிட்டாய், வண்ணத்தாள்களை வெடிக்க,நுரை பீய்ச்ச என்று பல்வேறு பொருட்களை வாங்க வெளியேயும் செல்ல ஆரம்பித்தனர்.
கூச்சலும் கொண்டாட்டமுமாக கண்ணில் பட்ட அனைத்து ஆசிரிய ஆசிரியைகளையும் தங்கள் வகுப்பறைகளுக்கு அழைத்தனர்.
மேலே நுரை பீய்ச்சினர். கேக் வெட்டி,வண்ணத்தாள் வெடித்து,
கத்தி .....ஆனந்தக்கூத்து.
ஆசிரியர்கள் அறைக்கு கேக் கொண்டுவந்த வண்ணமிருந்தனர், மாணவர்கள்.

10 ஆம் வகுப்பு மாணவனொருவன்,
தனது வகுப்பு நண்பர்கள் ஆசிரியர் தினக்கொண்டாட்டங்களுக்கு பங்குப்பணம் கேட்டபோது தரமறுத்து,
" ஆசிரியர் தினத்துக்கு நாம எல்லோரும் காசு சேத்து அவுங்களுக்கு மரியாதை செய்யுறோம்.குழந்தைகள் தினத்துக்கு அவுங்க நமக்கு என்ன செய்றாங்க?"
என்று கேட்டதாக ஆசிரிய நண்பர் ஒருவர் கூறினார்.
எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
அந்த மாணவனுக்கு திங்கட்கிழமை ஒரு 'ஆயிஷா' பரிசளித்துவிடவேண்டும்.

நீல நிறம்..வானுக்கும் கடலுக்கும்!

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்.
CANVAS- ஓவியப்பயிற்சி வகுப்பில் நிலக்காட்சி வரைவது எப்படி? என்று சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
ஒரு நிலக்காட்சியை வரைந்து வண்ணம் தீட்டச்சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.
" வானம்!.... நீல நிறம் தீட்டுங்கள்"
நான் செய்தபின், சுற்றிவந்தேன்.
ஒரு சிறுவன்,6 வயது- அவன் தந்தை நீல நிறம் தீட்டு- என்கிறார்.
மாட்டேன் என்கிறான்.
நான் சிரித்தபடி இருவரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
தந்தை கெஞ்சுகிறார்,
"அங்கபாரு, சார் எப்புடி வரைஞ்சிருக்காரு,
நல்ல பையன்ல, நீயும் அதே மாதிரி செய்! "
சிறுவன் பொறுமையிழந்து ஜன்னலுக்கு வெளியே கையைக்காட்டினான்,
" அங்க பாருப்பா, வானம் புளூ கலராவா இருக்கு?"
காலை 11 மணி. அன்று வானம் வெளுத்திருந்தது, நானும்.

இந்த நிகழ்விற்குப்பின் எங்களின் ஓவியம் கற்பித்தல் முறைகள் பெரிதும் மாறின.

நவீன ஓவியங்கள்,வெற்றுக்கிறுக்கல்களா?

தற்கால ஓவியங்களில் குறிப்பாக நவீன ஓவியங்களைக்காண்பவர்கள் பெரும்பாலும் கேட்கும் ஒரே கேள்வி,
இதில் என்ன வரைந்திருக்கிறார்கள்?
உள்ளதை உள்ளபடி வரைவதையே ஓவியம் என்று வியந்து பாராட்டுகிறார்கள்.
அப்படியே வரைந்திருக்கிறார்! என வியக்கிறார்கள்.
வரைய விரும்புபவர்களும் கற்றுத்தருபவர்களும் கலைக்கல்லூரிகளும் மரபான வழிமுறைகள் என்று தொடங்கி இருப்பதை நகலெடுப்பதை செய்துகொண்டே இருக்கின்றனர்.
இங்கேதான் கலையின் பன்முகத்தன்மை சிதைந்துவிடுவதாக எண்ணுகிறேன்.

உள்ளதை உள்ளபடியே வரைந்து பழகியபின் இயல்பாகவே உருவங்கள் சிதைந்து அருவமாக மாறத்தொடங்கும்,
கலைஞன் தனது தொடர்ந்த பயணத்திலேயே மரபான அழகியலை மாற்றுவான் என்றெல்லாம் பேசித்திரிந்த காலமும் உண்டு.
இப்போது யோசிக்கிறேன்.
வெண்பா எழுதியபின்தான் நவீன கவிதை எழுதவேண்டுமென ஒரு கவிஞனை சொல்லியதுண்டா?
பரதம் பழகியபின்தான் சல்சா ஆடவேண்டுமா?
கலை செம்மையாகுமுன் ஆதிமனிதனிடம் இருந்த துடிப்பான வடிவங்களில் இருந்து தொடங்கிய கலையின் பயணம் எங்கே ?
கலைஞன் இன்றைய மண்ணில் மரமாய் நிற்கவேண்டியவன்.
எண்ணங்களின் வீச்சுக்கேற்ப பாதாளத்தில் வேர்களும் ஆகாயத்தில் கிளைகளும் பரப்பிய மாபெரும் மரமாய்.